Zandgolven, sterrenregens en saffraanthee

Ik begraaf mijn handen in het zand dat nog nagloeit van de hete woestijnzon. Achter me groeit de schaduw van mijn zittende lichaam, voor me rimpelt het water van de oase onder een zuchtje wind. Hier en daar fonkelen lichten van 4x4’s die over heuvelruggen scheuren. Het silhouet van de Tower of Silence wijst naar de lucht, die boven de oranje horizon overgaat in een amper te onderscheiden paarsachtig groen met een hemelsbrede, lichtblauwe deken. De Tower of Silence rijst hoog boven de andere heu

Het lezen is onderweg zijn: een zoektocht naar het aardse paradijs

Geen enkel boek kan bestempeld worden met het oordeel goed of slecht. Ook dit niet. Dat Iris goed schrijft, daar is geen twijfel over. Maar of het een mooi boek is? Nee, dat niet. Het is een rauw, openhartig boek. Niet het soort openhartigheid waardoor je een traantje wegpinkt van ontroering, maar het soort waardoor je moet zorgen dat je niet te te veel achter elkaar leest als je niet het gevoel wilt krijgen in het slijk meegetrokken te worden.

10x Boeken om achterna te reizen

Christopher McCandles voelde zich onbegrepen en verraden door zijn familie en deed letterlijk aan burning bridges. Hij verbrandde al zijn geld, liet zijn auto achter in een goot en vertrok met zijn rugzak op. Hij lift en wandelt, verblijft bij vreemden of slaapt onder de naakte sterrenhemel,  en bereikt uiteindelijk zijn doel: Alaska. Daar woont hij ineen vervallen mobilehome, terwijl hij voor zijn diner op dieren jaagt en bessen verzamelt. Uiteindelijk worden laatstgenoemde hem fataal. Het verh

Langs ruige stranden en glooiende vlaktes over Highway 1

De stranden zijn hier wilder, puurder en ruiger dan in het zuiden en missen ze de artificiële bebouwing die niet weg te denken is bij Europese stranden. Ze zijn volledig overgeleverd aan de onvoorspelbare hand van moeder natuur en weerloze kitesurfers. We rijden langs verloren stadjes met kleurrijke huisjes die uit het niets opdoemen en even snel weer verdwijnen. Billboards bij wegrestaurants bieden eten uit alle hoeken van de wereld. In een grote boog rijden we om de Baai van Monterey heen, om

Op walvissafari langs de Californische westkust

Knabbelend aan chocoladerotsjes uit de Chocolate Factory kuieren we over Fisherman’s Wharf in Monterey: een vissersstadje waar we terecht kwamen tijdens een roadtrip langs de magistrale westkust van Californië. Een film van honderden dolfijnen die sierlijk duikend voor een boot uit zwemmen, speelt zich voor ons af. Daarnaast hangen foto’s van enorme orka’s en walvissen die de klanten van Princess Monterey Whale Watching te zien hebben gekregen. Voor we het weten hebben we een ticket in de hoop het morgen met eigen ogen te zien.

De Waddeneilanden: overnachten op een zandbank

Vanavond stappen we aan boord van de Willem-Jacob, de 26 meter lange houten zeilboot die sinds 1889 de Nederlandse wateren bevaart. Vroeger deed ze dat als vrachtschip, toen hokten hele families samen in het achterste ruim en werd de vracht in het middelste gedeelte ondergebracht. Die vracht heeft nu plaatsgemaakt voor een slaapzaal met plek voor 22 mensen, een keuken en een gezellige zit- en eethoek. ‘Zeilen is als dansen,’ zegt Tjerk, de kapitein van het schip, ‘en welke dans we doen hangt af

Klein Italië bij San Francisco

Een vijfjarig meisje klimt op papa’s schouder, een vrouw in gymkleding staat nog zwetend van haar hardloopsessie uitbundig te swingen, een bejaarde hippie probeert een vrouw van middelbare leeftijd te versieren en een jonge moeder staat met haar baby in de draagzak te wiegen op de muziek. Op het podium staat een zeskoppige Afroband, die diepe swingende klanken de heuvels van San Francisco instuurt. Het gras aan de haven is bezaaid met families die pizza’s uit kartonnen dozen eten, bierdrinkende

Het eilandhoppen van weleer: de romantiek van onontdekt Griekenland

Daar staan ze dan, mijn ouders op een oude vergeelde foto. Net achttien jaar en klaar om de wereld te veroveren, of voorlopig enkel Griekenland. Mama heeft een enorme ouderwetse rugzak bij die groter dan zijzelf lijkt. Papa staat erbij met zijn beginnende baardje, een enorm kort shortje en witte sokken die hoog boven zijn Adidasschoenen uitkomen. Ze kennen elkaar nog maar een paar jaar, en hebben er nog geen idee van dat ze straks als koppel door het leven zullen gaan. Ze staan op het punt hun

Onafhankelijkheidsdag in New York: de Amerikaanse spirit in volle glorie

‘Oh my god, oh my god!', roepen de dramatische Amerikanen (en mijn zus) wanneer grote koude regendruppels uit de lucht komen vallen en wolken onheilspellend oplichten, gevolgd door een bulderend geluid. Paraplu’s klappen open. Petten met de Amerikaanse vlag erop, kranten, pizzadozen en andere hoofddeksels worden tevoorschijn gehaald en een hele horde mensen begeeft zich naar de uitgang van het park. Tien minuten later is de bui gepasseerd en gaan de overblijvers verder met cheetos eten en selfie

De wereld in vogelperspectief: meevliegen met een avonturier

‘Nooit geweten dat er zó veel zwembaden in dit koude landje waren,’ zeg ik verbaasd terwijl ik met grote ogen onophoudelijk naar het Gooise landschap onder me staar. Ik ben net in een tweepersoonsvliegtuigje geklommen, zette een koptelefoon op mijn hoofd en probeerde niet te denken aan het feit dat de deur naast me ooit haastig in elkaar geflanst is in Tulcea en dat de motor van dit toestel ooit is uitgevallen in het Oostenrijkse hooggebergte.

Het leven op een boeddhistische boerderij in Thailand

De zoete geur van muskus dringt mijn neus binnen wanneer ik het territorium van Happy Healing Home betreed, met in mijn kielzog de Amerikaanse familie waarmee ik noodgedwongen close werd tijdens een knusse busreis. Voor ons ligt een rosse jongeman languit op een grote rieten mat te soezen alsof het woord ‘stress’ niet in het woordenboek staat. Als je hem een strootje in zijn mond zou stoppen en een rieten hoed op zou zetten zou hij zo uit een tekenfilm gestapt kunnen zijn. Hij bevindt zich onder een constructie van stro en houten balken die dienst doet als keuken, woon- en eetkamer. Nadat we koffie van zelfgemalen bonen hebben gedronken met een schepje stroperige organische suiker erin, en wat mini-bananen van de tros hebben geplukt, druppelen

Gorilla’s in Oeganda: een familie als de onze

We lopen al de hele middag achter twee gidsen aan: met een hakmes banen ze zich een weg door het oerwoud en wijzen ze ons de weg. Zo nu en dan stoppen ze om ‘oeh oeh’ geluidjes te maken, tot onze verbazing horen we vanuit de verte een antwoord dat ons naar een boom toe lokt, waar bovenin een gorillafamilie vredig van de lunch geniet. Bovenin zit de imposante zilverrug. Hij plukt enthousiast takken van de boom en propt de bladeren in zijn mond. Korrelige overschotten van zijn maaltijd komen op onze schouders

9x Plekken die meer reizigers verdienen

Na een bloedige oorlog is de rust weer terug op het eilandje tussen Indonesië en Australië, maar de ongeëvenaarde schoonheid ervan is nog niet ontdekt door reisorganisaties en toeristen. De perfecte tijd dus om een kijkje te nemen bij de kleurrijke koraalriffen, die meetellen als de mooiste ter wereld, en op de ongerepte stranden waar jij als enige je voetsporen achterlaat op het helderwitte zand. Je waant je ver weg van de bewoonde wereld, en net wanneer je erover nadenkt als Robinson Crusoë te

De drie misverstanden omtrent de strijd van de indianen

Peter Cozzens zat de afgelopen vier jaar met zijn neus in verklaringen van neven, schoonzonen en kleinkinderen van stamhoofden die de geschiedenis schreven. Hij beleefde de hele strijd van de indianen om West-Amerika opnieuw, was getuige van het visioen van Zittende Stier en las alles wat er te lezen valt over de moedige gevechten van Woest Paard. De oneindige vredesverdragen vol onmogelijke beloftes en getuigenissen van stamhoofden die naar Washington werden gehaald – zodat ze konden zien met h
Close